Strafuitsluitingsgrond

Een strafuitsluitingsgrond in het strafrecht is een reden voor de rechter om een verdachte geen straf op te leggen voor een feitelijke handeling die anders een strafbaar feit zou opleveren. Een reden hiervoor kan zijn omdat er geen sprake is van schuld, of anders vanwege het feit dat er een rechtvaardiging bestaat voor de handeling. Strafuitsluitingsgronden wordt onderverdeeld in schulduitsluitingsgronden en rechtvaardigingsgronden.

De Nederlandse wet kent de volgende rechtvaardigingsgronden.

Daarnaast kent de Nederlandse wet de de volgende schulduitsluitingsgronden:

Een beroep op een rechtvaardigingsgrond komt eerst aan de orde indien vast staat dat de gedraging (het feit waarvoor de verdachte vervolgd wordt) wederrechtelijk is. Dat betekent dat de gedraging in strijd is met het recht. Een rechtvaardigingsgrond ontneemt in dat geval de wederrechtelijkheid van de gedraging. Als beroep op een rechtvaardigingsgrond niet mogelijk is (bijvoorbeeld omdat niet aan de voorwaarden wordt voldaan, kan mogelijk een beroep op een schulduitsluitingsgrond worden gedaan. In dat geval staat vast dat de verdachte in strijd met de wet heeft gehandeld, maar dat hem geen verwijt daarvan kan worden gemaakt vanwege het ontbreken van schuld.

 

Categorie Strafrecht
Wetsartikel Art 39, 40, 41, 42, 43 Sr
Synoniemen Schulduitsluitinsgrond, rechtvaardigingsgrond

Bel mij terug